Kunstdummie

Te keurig voor een kunstenaar

Het is de laatste dag van het collegejaar, een belangrijke dag. Ik ben zenuwachtig, mijn handen zijn klam en mijn hart slaat met onregelmatige harde kloppen in mijn borst. De docenten komen zo langs om mij en mijn werk te beoordelen. Voor dit moment heb ik heel het semester hard gewerkt. Ik ben er klaar voor, het kunstwerk hangt, ik ken mijn speech van binnenstebuiten en heb zelfs geoefend voor de spiegel. Zouden ze het goed genoeg vinden? 


door Janine van den Dool

Eén voor één komen ze binnen en kijken me afwachtend aan. Na mijn speech zijn zij aan de beurt om te vertellen hoe het volgens hen met mij is gesteld. Het is niet goed, het is helemáál niet goed.

Minder braaf

"Ik zou wel eens willen dat je wat meer in mijn gezicht schreeuwt", zegt een docent. Ik hoop dat ze dat niet letterlijk bedoeld?! "Het mag allemaal wel wat minder braaf", zegt een ander. Tja.. dat soort dingen heb ik vaker gehoord. Ik vrees dat ik te keurig ben voor een kunstenaar. Échte kunstenaars komen namelijk altijd te laat. Ik kom altijd precies op tijd en moet daarom altijd wachten op iedereen. Ze zijn altijd alles kwijt, ik weet precies waar alles ligt en ben daarom soms net een gevonden voorwerpen loket. Ze vergeten dingen, ik vergeet nooit wat. Ze zijn stronteigenwijs, ik niet (of toch wel?) Leveren opdrachten nooit op tijd in, ik wel, als enige. Ze denken alleen aan zichzelf, ik denk ook aan anderen en dus ook aan hen. Ze doen alleen waar ze zelf zin in hebben terwijl ik braaf doe wat me gezegd wordt.

Nare mensen, hè!

Mijn docenten zijn eigenlijk geen docenten, maar kunstenaars die lesgeven. Ze bezitten daarom ook alle eigenschappen van echte kunstenaars. Een van die docenten is een druk bezette vrouw. Als je met haar wilt praten moet je concurreren met haar telefoon en 36 andere studenten die haar ook willen spreken. Keurig als ik ben wacht ik netjes mijn beurt af, ik denk ook aan anderen en laat ze dus voorgaan en kom zo dus nooit aan de beurt. Aan het einde van de dag heeft ze weer eens geen tijd voor me gehad en snelt het atelier uit. Bij de deur draait ze zich om en zegt: ‘Wat ben ik toch eigenlijk een kutjuf’. Het zijn haar woorden, niet te mijne, maar toevallig ben ik het wel met haar eens. Ik verzamel al mijn frustratie en stop dat in een kunstwerk. Zonder titel, 2014. Misschien ben ik tóch niet zo keurig? Nare mensen hè, die kunstenaars.

P.S. Ken je de kunstenaar Ursus Wehrli? Hij is pas keurig, ik zou een goede assistent voor hem kunnen zijn! Bekijk zijn werk, een filmpje over Wehrli die een zonneweide opruimt en een kleine reportage waarin je deze opruimkunstenaar aan het werk ziet